PARIS NICE

Berliet PCM 1962
Dinky Toys / CIJ par Norev

Si Paris Nice est normalement une course cycliste, il s’agit ici d’une comparaison entre deux autobus ayant été utilisés pour les transports en commun dans ces villes.

Als Parijs-Nice normaal gesproken een wielerwedstrijd is, gaat het hier om een vergelijking tussen twee bussen die zijn gebruikt voor het openbaar vervoer in deze steden.

En 1958, la RATP et l’Union des Transports Publics Urbains et Ruraux (UTPUR) établissent le cahier des charges  pour un autobus “standard” du futur. Trois prototypes conformes à ce cahier des charges sont alors testés  le Berliet CM, le Saviem SC10 le Verney AUS.
Tout comme son rival, le Saviem SC10, le Berliet PCM est équipé d’un moteur MAN six cylindres développant 150 Ch  placé à l’avant de l’autobus.
La carrosserie angulaire du Berliet est une création du styliste Philippe Charbonneaux. Berliet a conçu une caisse tout alu pour cet autobus qui est boulonnée  sur un châssis surbaissé à longerons en acier.
A l’usage le Berliet se révèle être moins fiable que le Saviem SC10 malgré des moteurs identiques. De plus, le châssis en tôle souffre de corrosion et l’assemblage du PCM ne permet pas de proposer un prix concurrentiel par rapport au SC10.

In 1958 stellen de RATP en de Unie van Stedelijk en Landelijk Openbaar Vervoer (UTPUR) het bestek op voor een "standaard" bus van de toekomst. Drie prototypes die aan dit bestek voldoen, worden toen getest: de Berliet PCM, de Saviem SC10 en de Verney AUS.
Net als zijn rivaal, de Saviem SC10, is de Berliet PCM uitgerust met een MAN-zescilindermotor die 150 pk levert en aan de voorkant van de autobus is geplaatst.
De hoekige carrosserie van de Berliet is een creatie van de stylist Philippe Charbonneaux. Berliet heeft een volledig aluminium carrosserie ontworpen voor deze bus, die op een verlaagd chassis met stalen langsbalken is geschroefd.
Bij gebruik blijkt de Berliet minder betrouwbaar te zijn dan de Saviem SC10, ondanks identieke motoren. Bovendien lijdt het stalen chassis aan corrosie en maakt de assemblage van de PCM het niet mogelijk om een concurrerende prijs te bieden in vergelijking met de SC10.

Malgré cet échec, Dinky Toys a choisi de reproduire cet autobus. La miniature apparaît donc au catalogue en 1965 et reste en production jusqu’en 1970 sous la forme d’un Dinky Supertoys portant la référence 889.
Malgré une échelle bizarre (1/49) c’est un modèle imposant par sa taille mais aussi son poids. Le bus mesure 22 cm de long et pèse pas moins de 560 grammes.
Comme toutes miniatures de cette époque, ce bus aux couleurs de la RATP comporte de nombreux raffinements. L’intérieur est aménagé avec des sièges brun rouge et des vitres. Les phares sont scintillants. Mais le plus phénoménal c’est l’ouverture automatique des portes commandée par la suspension et la direction du bus.

Ondanks deze mislukkingn heeft Dinky Toys ervoor gekozen deze bus te verkleinen. De miniatuur verschijnt dus in de catalogus in 1965 en blijft in productie tot 1970 in de vorm van een Dinky Supertoys met referentie 889.
Ondanks een vreemde schaal (1/49) is het een imposant model door zijn grootte maar ook door zijn gewicht. De bus is 22 cm lang en weegt niet minder dan 560 gram.
Zoals alle miniaturen uit die tijd, heeft deze bus in de kleuren van de RATP vele verfijningen. Het interieur is ingericht met bruinrode stoelen en ramen. De koplampen schitteren. Maar het meest fenomenale is de automatische opening van de deuren, aangestuurd door de vering en de besturing van de bus.

La réplique de Norev est apparue presque 60 ans plus tard en reprenant l’intégralité des caractéristiques du modèle de Dinky Toys. Mais Norev a choisi pour cette réplique de décorer cet autobus aux couleurs des transports Niçois.
Malgré une taille identique, ce modèle est un peu moins lourd, seulement 547 grammes.
Agréable surprise, les portes sont tout aussi fonctionnelles que sur l’original, selon le même principe.  
La décoration en tampographie de cette réplique la rend un peu plus détaillé que l’original bien que les formes et proportions du moule original soient respectées.

De Replica van CIJ Norev verscheen bijna 60 jaar later en geeft alle karakteristieken van het originele van Dinky Toys goed weer. Maar Norev heeft besloten deze bus de voorzien van de kleuren van het openbaar vervoer van Nice en omstreken.
Ondanks een zelfde maat weegt de bus van Norev iets minder, slechts 547 gram.
DE werkende vering met besturing en automatische gaande deuren zijn een aangename verrassing.
De tampondrukdecoratie van deze replica maakt het iets gedetailleerder dan het origineel.

Jean Massé avait dessiné la décoration de la boîte du modèle Dinky Toys dans une atmosphère parisienne avec en premier plan un bus aux couleurs de la Régie Autonome des Transports Parisiens avec au fond l’esplanade des Invalides d’un côté et de l’autre en évoquant Lyon
Norev a décoré la boîte de son modèle dans le même esprit mais avec un arrière-plan rappelant la place Masséna à Nice.

Jean Massé had de decoratie van de doos van het Dinky Toys-model ontworpen in een Parijse sfeer met op de voorgrond een bus in de kleuren van de Régie Autonome des Transports Parisiens, met op de achtergrond het plein van de Invalides aan de ene kant en aan de andere kant een verwijzing naar Lyon.
Norev heeft de doos van zijn model in dezelfde geest versierd, maar met een achtergrond die doet denken aan het Place Masséna in Nice.

Mode d’emploi Dinky Toys / Gebruiksaanwijzingen Dinky Toys

Certificat CIJ –Norev / Certificaat CIJ Norev

Le vrai / de echte (photo du net / webfoto)

A VOIR DE LOIN

OM OP AFSAND TE BEKIJKEN

CITROËN ACADIANE
AQUAVIT / NOREV

L’Acadiane a remplacé en 1978  la vénérable 2CV AK400 dernière d’une longue lignée de 2cv fourgonnettes. Cette petite fourgonnette reprend intégralement la partie avant de la Dyane et la cellule arrière de la 2cv AK400 de 1971. Dotée d’un bicylindre de 33 cv elle atteignait tout juste 100 km/h.
Ce n’est qu’en 1996, que Aquavit, petite marque artisanale, eut l’excellente idée de reproduire cette Citroën au 1/43e.. Norev en fera de même 10 ans plus tard.

De Citroën Acadiane verving de verouderde 2CV AK400  in 1978. Deze kleine bestelauto bestond uit een voorkant van de Dyane en een achterkant van de 2CV AK400 uit 1971. Voorbewogen door een 2 cilindermotortje van 33pk’s  kon dit bestelautootje amper de 100km/u halen.
Pas in 1996, bracht Aquavit, een klein Franse miniatuurfabrikant, een model van deze Citroën. Norev deed het op haar beurt 10 jaar later.

Le modèle d’Aquavit est séduisant avec son pare-choc chromé et ses pièces rapportées très fines. Les roues grises combinées avec le bleu grisâtre (conforme à la teinte Bleu Azurite d’origine) rendent la miniature un peu triste. Mais il s’agit là de la reproduction d’un véhicule utilitaire et non d’un fougueux cabriolet.

Het model van Aquavit lijkt best aantrekkelijk met een verchroomde bumper en heel fijne aparte aangebrachte ruitenvissers en spiegels. Door de combinatie van grijze wielen en een grijsachtige blauwe carrosserie ( de kleur is conform het originele “bleu Azurite”) lijkt de auto wat saai. Maar het gaat toch om een werkpaard en niet om een frivole cabriolet.

Norev a choisi le “bleu Myosotis”, plus clair,  pour habiller sa miniature. Tout comme la miniature d’Aquavit, les essuie-glaces et rétroviseurs sont rapportés, mais en plus, et le fait est rare, les portes arrière sont ouvrantes et la miniature est munie d’ une suspension.  L’intérieur est aménagé mais peu visible car les vitres sont fermées.

Norev koos voor de lichtere kleur «Bleu Myosotis » voor haar model. Net als het model van Aquavit heeft dit modelletje aparte aangebrachte spiegels en ruitenvissers. Wat bijzonder is, want dit komt zelden voor, het autootje is voorzien van een werkende vering. De achterdeuren kunnen open gaan en laten een keurig afgewerkte laadbak zien. Het interieur aan de voorkant blijft slechts zichtbaar omdat de raampjes dicht zijn.

A première vue, ce sont là deux belles miniatures. Hélas il ne faut pas les placer côte à côte car les défauts de chaque modèle sautent alors aux yeux. Malgré sa finition et sa finesse, le modèle d’Aquavit paraît bien plus petit que celui de Norev car il est beaucoup plus bas. C’est surtout la cellule arrière qui manque cruellement de hauteur. Ce défaut n’est pas présent chez Norev mais l’épaisseur de la peinture masque certains détails de carrosserie  Ainsi le capot moteur paraît bien plat car les nervures ne courent que sur la moitié de celui-ci.

Op het eerste gezicht zijn beide miniaturen leuke modellen. De teleurstelling is echter groot als beide auto’s naast elkaar worden geplaatst omdat de mankementen van beide modellen dan pas zichtbaar worden. Het model van Aquavit lijkt een stuk kleiner dan die van Norev. Dot komt omdat de auto veel te laag is. Vooral de achter gedeelte van de auto is te plat . Norev heeft echter de lijn beter weten weer te geven.

Aquavit, aujourd’hui disparu, avait l’intelligence de ne reproduire que des modèles qui n’étaient alors pas reproduits par les plus grands fabricants. Cette Acadiane en est le témoin. C‘est ce qui fait tout l’attrait de cette miniature.  Depuis, les choses ont bien changé car après Norev, Ixo et Universal Hobbies ont réduit aussi cette fourgonnette.

Aquavit behoort allang tot de alsmaar groeiende groep van verdwijnen kleine merken. Het is best jammer want dit merk maakte altijd bijzondere auto’s die door de grotere fabrikanten waren vergeten. Sindsdien is er veel veranderd want naast Norev, hebben Ixo en Universaal Hobbies de Acadiane ook verkleind. Toch blijft het model van Aquavit interessant omdat het de allereerste verkleining was van de Acadiane.

PHOTO de la vraie (de echte)

LA RELÈVE

 DE AFLOSSING VAN DE WACHT

CITROËN 8CV “ROSALIE”
ELIGOR / ATALS-UNIVERSAL HOBBIES

Citroën remplace la gamme C4 et C6 par une série de 8, 10 et 15cv. Ces voitures prendront le nom de Rosalie après que l’un de ces modèles, baptisée “La Petite Rosalie” ait battu de nombreux records à Montlhéry.
Ces voitures étaient équipées d’une carrosserie encore plus robuste que celle de la C4 et dénommée “monopièce”. Le moteur n’avait rien de particulier mais était monté sur silentblocs. Ce système avait été inventé par Plymouth aux USA. Citroën en avait acheté la licence et nommé le système “moteur flottant”.

Citroën vervangt in 1933 de hele gamma van de C4 en C6 door een nieuw reeks modellen: de  8, 10 en 15cv.Vanwege de gehaalde records door een van deze auto, genoemde “La Petite Rosalie”, werd de hele gamma omgedoopt tot “Rosalie”.
De auto had een nog beter koetswerk dan de C4 genoemde “monopièce”. De motor had niets bijzonder maar was op rubberen blokken gemonteerd waardoor de auto bijzondere stil was.  Dit systeem was niet uitgevonden door Citroën maar door Plymouth in de Verenigde Staten. Citroen had de licentierechten gekocht en het omgedopt tot “drijvende motor”.

La miniature d’Eligor date de la fin des années 70 et reprend un moule Norev des années soixante. Eligor s'est contenté de créer de nouvelles roues et de mouler la miniature en zamak.
La miniature d’ Universal Hobbies date du milieu des années 2000 et est sortie pour les besoins d’une série presse consacrée à Citroën.

Het model van Eligor stamt uit het einde van de jaren 70 van de vorige eeuw en is een opwaardering van een oud model van Norev uit de jaren 60.Eligor heeft slecht nieuwe wielen voor dat model ontwikkeld en de miniatuur in zamak gegoten.
De miniatuur van Universal Hobbies is 40 jaar jonger en komt natuurlijk uit China. Het was gemaakt t.b.v. een franse kioskserie over de geschiedenis van Citroën.

Malgré son grand âge, la miniature d’Eligor supporte encore très bien la comparaison avec sa cadette.
Norev avait à l’époque si bien reproduire les lignes de cette voiture. La courbure des flancs est bien mieux reproduite sur la miniature d’Eligor que sur celle d’Universal Hobbies.

Ondanks een hoge leeftijd doorstaat het miniatuur van Eligor de vergelijking met het model van Universal Hobbies. Norev had toen de lijnen van de echte auto goed weten weer te geven. De kromming van de zijden van de carrosserie vanuit de motorkap tot de achterkant is veel beter behandeld op het model van Eligor dan op het model van Universal Hobbies.

Comme il est d’usage sur une miniature de cette époque, les détails sont gravés dans la masse. Eligor y a ajouté un détail bien curieux. La peinture a été grattée sur la plaque d’immatriculation arrière pour laisser l’immatriculation mieux apparaître. Les feux arrière sont des décalcomanies.  

Zoals het toen gebruikelijk was zijn alle details op meegegoten op de Miniatuur van Eligor. De weggekrast verf op het kentekenplaat achter om de deze leesbaar te maken is een leuk detail. De achterlichten zijn eenvoudige stikkers.
En zoals altijd op de miniaturen uit de jaren 60 en 70 moest er wel iets open kunnen gaan. De traitie wordt dus gevolgd want het  piepklein kofferdeksel kan geopend worden.

La miniature d’Universal Hobbies comporte bien plus de détails comme l’essuie-glace unique et la poignée de malle. Les détails moulés dans la masse sont peints.
L’intérieur gris clair constitue sans aucun doute le point fort de cette miniature. Le tableau de bord est fidèlement reproduit tandis qu’il est presque absent chez Eligor et les contre-portes sont très travaillées.

Het model van Universal Hobbies is veel beter gedetailleerd dan dat van Eligor. De ruitenwisser en de handgreep op het, vast,  kofferdeksel zijn evenveel los ingezet stukjes. De overige details, waaronder die van de “floating power”zijn of geverfd op bedrukt.  
Het interieur in de sterkste punt van dit model. De dashboard is goed weergegeven evenals de deurbekleding. Dit zijn elementen die ontbreken op het model van Eligor.